WAARMEE BEHOORT DIE KERK IN ONS SAMELEWING BESIG TE WEES?

maximianusDie eerste paar eeu van die kerk se geskiedenis was brutaal. Die vervolging skrikwekkend! Ek het ‘n vorige keer oor die arenas geskryf. Daar is egter so baie verhale van martelare wat hulle geloof tot die einde toe bely het. Een van die verhale vertel van ‘n legioen soldate wat van Luxor in Egipte afkomstig was. Die jaar is ongeveer 300 n.C. Keiser Diocletianus gee opdrag aan generaal Maximianus om die onrus in Frankryk onder bedwang te bring. Hy neem die spesifieke legioen uit Luxor, bekend om hulle braafheid, om Frankryk te gaan uitsorteer.

Die aand voordat hulle sou opruk, vra Maximianus die manskappe om saam met hom in een van die tempels te gaan bid. Die gode moes om hulp gevra word. Hy was verbaas toe hy verneem dat ‘n groep Christen-soldate nie saam met hom wil aanbid nie. Hy laat hulle summier op lyn en kap elke tiende Christen se kop af. Hy het gehoop dit sou die ander tot insig bring. Die res skryf egter ‘n verklaring. Hierin maak hulle dit duidelik dat hulle nie rebelle is nie, maar soldate in diens van Rome. Hulle eerste lojaliteit lê egter teenoor God, van wie hulle slawe is. Maximianus is woedend wanneer hy die verklaring lees. Weer laat hy hulle op lyn en weer herhaal die patroon, elke tiende Christen se kop word af gekap. Hulle het vreesloos bly bely dat Jesus hulle Here is. Maximianus gee daarna opdrag aan die nie-Christene om die res om die lewe te bring.

Tertullianus (160-220 n.C.) het van vroeg af die Christene in Kartago aangemoedig om deel van hulle gemeenskappe te wees – selfs die weermag. Hulle is egter deurgaans opgeroep om aan God meer gehoorsaam te wees as aan die keiser. Dit was nie so maklik nie. Die bekende hermiet, St Antonius het in ongeveer 282 n.C. sy stilte en afsondering in die woestyn onderbreek om in Alexandrië die gelowiges, wie vir hulle geloof sou sterf te gaan bemoedig. Hy het in die tronke vir hulle gaan bid en hulle pastoraal versorg. Die gevolg was dat die gelowiges die dood met vrede te gemoet gegaan het. Dit het die keiser so woedend gemaak dat hy, ironies genoeg, besoeke deur priesters en monnike aan die gevangenes verbied het. Dit het Antonius verder aangevuur om summier voor die regter, wat die dekreet uitgevaardig het, stelling in te neem en hard en duidelik te verklaar dat hy sal voort gaan om sy kudde te versorg en dat hy hulle nooit sal versaak nie. Vreemd genoeg, word hy nie in hegtenis geneem nie. Trouens, dit wou blyk dat die vervolging eers weer afgekoel het en hy na die woestyn terug gekeer het.

Wat is die punt wat ek by wil uitkom? Ons is nog lank nie waar die kerk in die eerste 300 jaar van haar bestaan was nie. Gelowiges word egter al hoe kwater en meer mismoedig oor dit wat in die land, regering en selfs die kerk gebeur. Ons verantwoordelikheid is aan die een kant om mekaar te bemoedig en te help om van ons woede vry te kom. Woede pas nie by die gelowiges nie. Ja, dalk nog kwaad oor onreg, maar nie die vlak van woede wat daar tans heers nie. Ons het ook as gelowiges, almal van ons, die verantwoordelikheid om vir reg en geregtigheid op te staan, geregtigheid vir almal. Dit beteken dat ons regeerders en maghebbers op hulle onbesonnenheid sal wys. Wanneer ons almal dit begin doen, kan ons moontlik almal nuwe moed begin skep.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s