STILTE EN DIE EGO

PotterBinne in my menswees skuil daar iemand wat konstant sy eie begeertes wil bevredig. Jare gelede, wel om eerlik te wees, soms nog steeds, staan die doodsondes in my op, (Trots, Hebsug, Wellus, Woede, Gulsigheid, Luiheid en Jaloesie). Nou egter, as gelowige, kom hulle meer vroom na die oppervlak, soos Johannes van die Kruis (24 Junie 1542 – 14 Desember 1591) hulle omskryf:
1. Trots op my eie geestelike vermoëns.
2. Hebsug – om meer geestelike ervarings te wil hê. Ek is nie tevrede dat daar dan “niks” in my geestelike lewe gebeur nie.
3. Wellus is die begeertes wat in die bewuste na vore kom wanneer ek in my stilte ingaan. Aan die ander kant weer hou my vrees vir hierdie wellustigheid my soms van my stilte.
4. Woede is die gevolg, hetsy van ‘n eerste ervaring en dan ‘n teleurstelling dat daar nie meer is nie of, ‘n ongeduld omdat dit so lank vat om iets te beleef.
5. Gulsigheid na meer maak die siel later siek. Ek wil meer geestelike ervarings hê.
6. Jaloesie staan in my menswees op wanneer ek van ander se geestelike vordering hoor en niemand prys my oor my eie geestelikheid nie.
7. Luiheid. Ek gee moed op met my geestelike dissiplines.

Wie is hierdie ander mens hier binne my? Kom ons noem dit die ego.

Die ego teer op erkenning, is self gerig en kry maklik seer. Ek dink dit is van die dood van die ego waarvan Jesus gepraat het: “Jesus het toe die menigte mense saam met sy dissipels nader geroep en vir hulle gesê: “As iemand agter My aan wil kom, moet hy homself verloën, sy kruis opneem en My volg, want wie sy lewe vir homself wil behou, sal dit verloor; maar wie sy lewe vir My en die evangelie verloor, sal dit behou.” (Mk 8:34–35). Die worsteling sal lewenslank met ons wees. Paulus het die worsteling geken: “Ek weet immers dat die goeie nie in my woon nie, nie in my sondige aard nie. Daar is by my wel die wil om die goeie te doen, maar ek doen dit nie. Die goeie wat ek wil doen, doen ek nie, maar die slegte wat ek nie wil doen nie, dit doen ek.” (Ro 7:18–19)

Hoe kom ek los van die ego? Gelowiges wat deur lyding gaan beleef dikwels die gestrooptheid van die ego. Dit is asof die vuur van die beproewing ons soos goud suiwer. Daar is egter ook ‘n ander manier, soms ook pynlik, baie eenvoudig, maar verskriklik moeilik. Ek praat van die dissipline van stilte.

Stilte is die oefening waar ek weer in die graf van Christus in daal om telkens weer nuut op te staan. Stilte, die dissipline wat die ego te suiwer vra commitment, toewyding. Stilte behels die dissipline om daagliks minstens vir 20 min by die voete van Jesus te gaan sit. Sit regop en met jou oë liggies toe, neem ‘n gebedswoord, soos Maranatha (Kom Here Jesus) en herhaal jou gebedswoord vir 20 min. Moet niks verwag nie, jy is in die teenwoordigheid van die Heilige. Hy is besig om jou te bevry van jou ego.

In hierdie stilte is die Gees van Christus besig om my al meer in die Godsrelasie in te trek. Omvorming is onvermydelik. Ek word gesuiwer deur die beste Psigoanalis, die Gees van God. Wat is die vrug van stilte: Dit is die ontdekking van die vrug van die Gees wat vir ander sigbaar raak, waarvan die grootste die liefde is. In hierdie stille Godgervulde oomblikke plaas God afdrukke van Sy liefde op my hart en ek begin die wêreld sien soos wat Hy dit sien.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s