Advent is not only about waiting for something to happen. It is about waiting in hope and living in the truth of the moment, with every breath breathing the truth. It is about being uncompromising about the small compromises and the politically motivated exceptions with the truth that chip away at our integrity.

Meditation is a kind of wilderness, where only the truth can exist. Our practice teaches us to live there happily, to make it our home with all its simplicity and no necessary furniture. Then it blooms with the love that truth serves and we find we are solitary but not alone, ourselves but not merely isolated egos trying to survive and defend. We flourish with the brave freedom of the Baptist who knew he was in service of something greater than himself. If we know that, then no price is too great to pay.

Fr Laurence

To live in hope. This sounds rather deflating to us today who are used to instant gratification. It seems to mean either being reconciled to a continuous lack of fulfillment or to live in a kind of quiet desperation – just getting through to the end. This isn’t what the ‘virtue’ – the strength – of hope that meditation nurtures is about at all.

Hope blooms as hopes die. Hopes are veiled desires or fantasies which we use as substitutes for reality or as defenses against disappointments and sufferings. Often we have to tremble on the brink of despair and the evacuation of desire before discovering the meaning of hope. Before we get to that brink we start clutching at false hopes. The John the Baptists of our lives – those who alone give authentic consolation – are not harbingers of doom but preachers of reality.

But at the graced moment of emptiness we are visited by hope that enlightens us about the meaning of the process we are passing through. Even if we cannot see the light at the end of the tunnel yet we know – with a kind of night-vision – that we are on the way and even the feeling of failure or of being forgotten are part of the process that will flower in the light of love.

For those who live in hope (this is what Advent is about learning) there is no final closure or shutdown. As the old rabbi said God does not expect us to succeed but we are not allowed to give up. This is not only human wisdom about the need to endure. It is a disclosure about the infinite simplicity of God.

Laurence Freeman OSB

Lukas 2:10-14 Toe sê die engel vir hulle: “Moenie bang wees nie, want kyk, ek bring vir julle ’n goeie tyding van groot blydskap wat vir die hele volk bestem is. Vandag is daar vir julle in die stad van Dawid die Verlosser gebore, Christus die Here! En dit is vir julle die teken: julle sal ’n kindjie vind wat in doeke toegedraai is en in ’n krip lê.” Skielik was daar saam met die engel ’n menigte engele uit die hemel wat God prys en sê: “Eer aan God in die hoogste hemel, en vrede op aarde vir die mense in wie Hy

In die donker van hierdie wêreld val ʼn Ster in die skoot van ʼn jong meisie. Die wêreld is gebroke – die meisie in pienk, suiwer en rein. Die gesiglose boodskapper sing die vreugdelied terwyl selfs die skepping verwonder kyk, deels na die Christuskind, deels na die boodskapper. Die vader se lantern wil graag lig werp op die gebeure. Hy is steeds verwonderd oor die vreemdheid in sy eie lewe. Die Ster se lig verlig egter selfs sy lantern se lig. Verwonderd staar die herders na die hemel, terwyl die Christus-kind reeds op aarde is. (Dalk ʼn vermaning aan ons wat so graag staar en soek na antwoorde, raad en leiding terwyl dit reeds hierby ons aanwesig is).

In Sy handjies hou Hy die vrug van Eden, ongeskonde. Hierdie keer sal dit nie deur die mens verorber word nie. Hy bring heling en herstel in die gebrokenheid. Sy lig verlig die duisternis. Daar is hoop, lig, lewe en liefde. Kyk Maria “die moeder van God” na my? Vra sy dalk van my om nie te begryp, maar aan te gryp!

Mag jy ʼn geseënde Kersfees beleef. Bly getrou met jou tyd van stilte ook deur die Kersseisoen.

I have been travelling in S America and Asia in the past few weeks and have seen the various effects of the global financial crisis. In retrospect it’s obvious that we slept-walked into the crisis, allowing the oscillation between greed and fear that controls the market place to induce a dangerous dream state.

The bubble burst. Reality dawned . And the awakening has been hard; and, as always in financial matters, hardest for those who have least and are the most vulnerable.  In personal life also we frequently lurch from sleep-walking to rude awakening. Is there a way that we can stay awake? Can we avoid the extremes that cause so much suffering and confusion? Often when we are at our most inflamed and hyper-active we are in the deepest sleep.

Meditation – morning and evening – is the best antidote known to humanity to keep us awake, clear-minded about the illusions that lure us and the fears that control us. And to keep us attuned to the beauty and freshness of reality as each day invites us to be more awake, more real.

We know when we are awake because we maintain the same clam spirit of attention between all changing activities and sensations.

If your meditation has become lazy or more irregular of late, think of this training time of Advent as an opportunity to restart and renew the practice.

A good lectio practice would be to memorise these words form the Gospel and allow them to clear the mind at stressful times of the day, morning noon or night:

“Stay awake, then for you do not know when the master of the house will come, in the evening, or at midnight or in the morning. And what I say to you I say to all: stay awake. (Mark 13: 34)

____________________
 Laurence Freeman OSB
 Meditatio
 17 Pembroke Gardens
 London W8 6HT   UK
 ___________________
 New book by Laurence Freeman now published: 
First Sight: The Experience of Faith

In die 17de en 18de eeu was die missionêre strategie van sendelinge om die Christelike geloof in die Westerse moderne uitvindsels te verpak en daarmee saam rys aan die Chinese uit de deel. Hulle was van oortuiging dat die Westerse beskawing sou die Chinese aangryp om meer oor die geloof te wil leer. Die rys het hulle wel aangegryp, maar nie werklik die geloof nie. He-Qi poog om deur sy kuns van die foute uit die verlede te korrigeer.

In hierdie kunswerk van Jona, is die vis bv ʼn groot Chinese karp. Ons kan dalk meer begrip ontwikkel vir Afrika-kuns wat die Christus-kind saam met Josef en Maria as swart Afrikane uitbeeld. Met kuns kan ons dalk meer vermag as net ons kospakkies om geloof in mense se harte te vestig.

Terug by Jona en die vis:
Die matrose is besig om Jona te “offer”. Let op hoe vorm Jona en die skuit ʼn eenheid. Jona is hulle redding, want inderdaad kalmeer die see wanneer hy oorboord gegooi word. Hier is al klaar ʼn magdom teologiese waarhede ingebed in die kunswerk. Dink maar aan Jona as profesie vir Christus se koms na die wêreld: Hoe hy Homself gee en die Kerk, Sy liggaam, die skuit word wat deur die wêreld vaar om mense op te pik uit die see van chaos. Kyk hoe word God geskets: Hy omraam die gebeure. Hy is bewus van alles wat gebeur. Alles gebeur bykans binne Hom. Sy hand is die son. Die Skeppergod, Wie ons meen onbewus is van wat gebeur (Sy oë is toe,) se lig val oor die verhaal.

Matteus 26:36 e.v. vertel dat dit Petrus en die twee seuns van Sebedeus, Jakobus en Johannes, was wat saam met Hom gaan bid het. Hy sien egter hulle slaap en vermaan hulle om te bid dat hulle nie in versoeking kom nie. Was dit dalk die gebed wat Hy ook vir hulle en deur hulle gebid het omdat hulle nie meer kon nie? “Waak en bid, sodat julle nie in versoeking kom nie. Die gees is gewillig, maar die vlees is swak.” Paulus leer ons dit in Romeine 8:26 “Die Gees staan ons ook in ons swakheid by: ons weet nie wat en hoe ons behoort te bid nie, maar die Gees self pleit vir ons met versugtinge wat nie met woorde gesê word nie.”

Jesus en die dissipels is kaalvoet. Hier is dus weer ʼn ontmoeting met die Vader. Jesus se oog is op ons gerig wat met die “teks” besig is. He-Qi, die skrywer van die ikon, vertel op ʼn besondere manier dat Christus van ons swakhede bewus is. Ons mislukkings, selfs wanneer ons Christus teleurstel, plaas ons nie buite Sy lig nie, dit neem Hom ook nie van ons weg nie. In teendeel, Hy bly steeds vir ons intree. Hy bly steeds die ontmoeting met die Vader bemiddel. Sy oog bly steeds op ons gerig.

Die ikon spreek van eenheid tussen die dissipels en Jesus. Die kerk is steeds een in haar gebrokenheid, maar Christus bly verbonde aan hierdie gebroke kerk op aarde. Mag dit vir jou in jou gebrokenheid ʼn troos wees dat Christus aanhou om vir jou intree. Dit is vir my die waarde van stilte, om te kan weet dat wanneer ek nie meer kan bid (of wil bid) nie, tree die Gees van Christus vir my in met woorde wat nie uitgespreek kan word nie.

Ons sien dat hier ʼn ontmoeting met God self is. Die kaal voete van Jesus dui weer op die heilige grond (Eks 3:5 Die Here sê toe vir hom: “Moenie nóg nader kom nie. Trek uit jou skoene, want die plek waarop jy staan, is gewyde grond”). Jesus is baie duidelik die water van die lewe. Kyk na die hand in die water, die tou deur die hand, die put wat deel word van Sy liggaam en die water wat uit sy linker sy vloei (Joh 19:34 Maar een van die soldate het met ’n spies in sy sy gesteek, en daar het dadelik bloed en water uitgekom). Hierdie water vloei by Hom uit , na die vrou toe en in haar in. Dit het twee dinge tot gevolg: Haar gesig verander en die kruik, die simbool van die lewe (Pred 12:6 die tyd wanneer die silwerdraad afgebreek word en die goue kruik breek, die kruik by die fontein stukkend breek en die wiel by die put stukkend val) word stadig een kant gesit. Johannes het ook baie duidelik dit uitgewys in Joh 4:28 Die vrou het toe haar waterkruik net daar laat staan. Hier vind omvorming plaas, deur die ontmoeting met Christus.

He-Qi vertel in ʼn sekere sin vir ons niks wat Johannes nie aan ons vertel het nie. Wat die ikon egter regkry, is om die verhaal in ons gesigte neer te sit, maar met ʼn baie sterk appèl. Jesus kyk nie nou na die vrou nie, Hy kyk reguit na jou. Sy oog is op jou gerig (Ps 32:8 Ek wil jou raad gee en my oog oor jou hou). Hy bied ook aan jou die ontmoetingsgeleentheid en wanneer ons in die ontmoeting ingaan, verseker Hy ook vir ons dat daar omvorming moontlik is. Die ou lewe word agter gelaat en die nuwe lewe begin, soos water wat uit my vloei om ander te raak.

Die ikon beeld nou die oomblik uit waar pa en seuns ontmoet; Die jongste aan sy voet, die oudste pas terug van die land. Wat vertel He-Qi se teks vir ons? Die oudste broer was woedend. Kyk hoe doen He-Qi dit. Die bul is so kwaad dat hy sy tande wys. Die bul kom egter uit die oudste seun. He-Qi toon pragtig die woede in die oudste seun. Die bul kyk na jou en my! Ons word met die bul binne ons gekonfronteer. Waaroor is ons dan so woedend-kwaad?

Die jongste seun en die pa smelt byna in een. Kyk na die lyne tussen die pa en seun. Die pa hou hom, wat niks verdien nie, vas en druk hom nog styf teen die bors. (Dalk is dit ook ons woede hier binne ons, dat God genade kan bewys aan mense wie dit nie, volgens ons, verdien nie).

Die ikon vertel egter ook iets van ʼn eenheid wat die pa met die oudste seun deel. Ten spyte van die oudste se woede, lyk dit of die pa die bul aan die een horing beet kry. Die pa wil die woede temper. Die pa wil aan die seun die mooi lande agter wys, die lig wat uit die huis straal wat beide die seuns aantrek en binne nooi – die vreugde van pa se huis is vir almal. Daar is egter ʼn donker buite-kamer met ʼn oop deur, is dit waar die oudste seun hom bevind, so naby die vreugde van die pa se huis, maar tog ook so ver. Twee huise wat ook vir jou en my vra: “Wat kies ek vandag?” Die onheilspellende donker maan en son agter vra watter lig gaan ek vandag uitstraal; die van hoop, vreugde en blydskap omdat ek die liefde van die Vader ken en beleef, of die donker halwe maan se lig wat die bul in my wakker maak?

“Kind, jy is altyd by my, en alles wat ek het, is ook joune.”

Van die vroegste tye af het die kerk ook so gedink oor kuns. Ikone wil ʼn venster oopmaak op die hemel. Wanneer ek deur die venster stap, betree ek die teenwoordigheid van die Here. Binne hierdie teenwoordigheid word ek verander. Ikone word dus “gelees” met die doel om my te laat word wat ek in Christus is.

ʼn Moderne ikon-skrywer, He-Qi, maak van die kunsvorm gebruik om Christus aan die Chinese bekend te stel. http://www.heqigallery.com/   Kyk nou maar na sy ikon van die Emmausgangers uit Lukas 24:13-35. Om He-Qi se “teks” te lees, moet jy eers die verhaal uit Luk 24 goed lees en bestudeer. Nou kan jy met daardie teks na He-Qi se “teks” beweeg. Kom ons lees dit saam, biddend, nadenkend met die wete ons word ingetrek in die teks om ook soos die Emmausgangers tot ʼn ontmoeting te kom wat omvormend in my lewe inwerk.

Christus is aan tafel saam met die twee. Let op, Jesus is kaalvoet. Die “teks” wil vir ons vertel dit is heilige grond, hier gaan ʼn ontmoeting plaasvind (Eks 3:5). Die figuur in die middel is beslis Christus. Die kruis agter sy kop en op sy voorkom maak dit eksplisiet duidelik. Verder vertel He-Qi op ʼn besondere manier dat Jesus ook die Brood van die lewe is. Kyk hoe hou Hy die brood op sy bors vas. Hy is ook die Bloed, let weer op hoe die beker met wyn op die tafel vanuit Sy sy kom. Die vis is natuurlik ʼn baie ou Christelike simbool wat sê: Jesus Christus Seun van God. Daar is egter nog meer in die “teks”. Jesus is die Nagmaalstafel. Kyk hoe loop die lyne uit Hom in die tafel in. Hierdie tafel vorm ook ʼn kruis met die bankies waarop die Emmausgangers sit, kyk weer na die lyne van die bankie.

Die twee Emmausgangers hou hulle harte vas. Hulle harte het mos warm geword op die pad toe Hy met hulle gepraat het. Hulle het nou deel aan Hom, weereens die lyne van hulle arms wat in Hom in vloei en ook deel van die tafel vorm. Hier gebeur ʼn ontmoeting. Die ontmoeting verlig hulle, kyk na die refleksie van die lig op hulle klere en ook hulle gesigte. Die ontmoeting werk omvormend in op hulle. Hulle gesigte is besig om te verander. He-Qi skryf dit duidelik met die gesigte wat in twee gedeel is.

Soos reeds gesê, die teks wil ons intrek. Daarom word ons genooi om te kom aansit. Die tafel maak oop na jou toe en Christus kyk jou stip aan. Hy vra: Kom sit aan saam met my, ek wil jou hart warm maak en jou omvorm sodat jy kan wees wat jy in My is.

Een van die kwessies wat met sy verjaardagviering na voer gekom het, is natuurlik die regering se versuim om ‘n visum aan die Dalai Lama uit te reik om die sleutel-toespraak te kom hou. Dit is nou die regering wat ook danksy die aartsbiskop se jarelange verbete stryd teen rassisme aan die mag gekom het en blykbaar nie weet watter gewetenskuld hy aan hierdie dapper tagtigjarige leier verskuldig is nie.

Maar hieroor wil ek nie skryf nie. Daar is iets anders in die berig wat my bybly en wat vir my iets vertel oor waarom die aartsbiskop in geselskap van die grotes en die belangrikes van die aardbol is. Hy is die gewete van baie mense en leiers. Dit terwyl hulle weet dat die aartsbiskop nie altyd ‘n maklike mens is nie. Een van sy belangrike vriende noem hom selfs die “pyn in die agterkant” van sommige mense.

Die berig gaan oor ‘n bekende joernalis wat tans ‘n boek oor hom skryf en wat dus allerhande ongewone dinge oor hom wil uitvind om die boek interessanter en nuuswaardiger te maak.

Die joernalis reis dus saam met Tutu na Darling om te kuier by Pieter-Dirk Uys, wat ‘n groot vriend van Tutu is.

Hulle ry al die pad Darling toe met Tutu se klein Toyota. Hieroor is die joernalis, Sparks, al verwonderd. Hy skryf as ‘n terloopse opmerking dat die aartsbiskop nie belang stel in ‘n blink kar nie. Hy is tevrede bloot net met ‘n gewone ryding wat hom by sy bestemming kan uitbring.

Op pad terug van Darling wil die joernalis begin om Tutu uit te vra.

Hy wil mos nou meer dinge uitvind vir sy boek. En hy maak hom reg vir ‘n intense gesprek gedurende die lang reis terug Kaapstad toe wat wag.

En toe kry hy inderdaad die mees ongewone antwoord wat hy ooit sou kon kry.

Die aartsbiskop knip sy vrae kort toe hulle uit Darling wegtrek en Sparks begin om hom uit te vra.

“Ek is jammer” laat hoor hy, “maar as ek in my motor is, bid ek.” Meer nog: die aartsbiskop haal sy Bybel uit. En, voeg die joernalis by, daar sit hulle ‘n hele uur lank in stilte.

Die aartsbiskop is min gepla oor die joernalis se boek. Selfs al gaan die boek oor homself. In sy ervaring is dit bloot ‘n boek. Ander dinge is belangriker. Of, dalk moet ‘n mens opmerk: van alles bly gebed vir hom die belangrikste.

Pragtig is die slot van die berig.

Die Sunday Times, lyk dit vir my, kan nie eintlik die saak peil nie. Hulle wil bietjie dieper op die storie ingaan. Dit lyk of hulle wonder: Is dit nie dalk een van daardie geisoleerde gevalle waar ‘n besige man op ‘n dag ‘n uurtjie vir homself wou gehad het nie? Is daar nie dalk ‘n ander rede vir hierdie een keer se gebid in die motor op pad van Darling nie?

Die koerant volg dus die berig op en vra ‘n woordvoerder van die aartsbiskop daaroor uit. Hoe kan die aartsbiskop ‘n uur lank in stilte saam met ander in ‘n kar sit en bid?

En weer eens kry ‘n mens ‘n ongewone antwoord.

Dit is so, laat weet die woordvoerder, en dit is nie ongewoond nie. Die aartsbiskop doen dit dikwels. Hy doen dit byvoorbeeld wanneer hy vlieg. Hy lees, vertel die woordvoerder, sy Bybel totdat die vliegtuig land.

Ek bedink die berig ‘n bietjie noukeuriger.

Ek vermoed die koerant mis eintlik die punt wanneer hulle skryf Tutu lees die Bybel wanneer hy vlieg. Tutu vertel immers aan die joernalis dat hy in die motor bid en die Bybel gee vir hom die materiaal om te bid.

Dit is waar spiritualiteit aan die orde kom. In beleefde geloof speel lectio divina ‘n kern-rol. En in Lectio divina – daardie proses van geestelike lees van die Bybel, is ‘n kernmoment die oratio, die oomblik wanneer ‘n mens se nadenke oor die Bybel in verlange omslaan.

Dit is tog die lewensstyl van ‘n gelowige. Ja, sekerlik is dit ‘n dissipline, maar in die dissipline sit die besef dat ‘n mens niks kan doen as ‘n mens nie biddend en verlangend in die dieper dinge gewortel is nie.

Al hierdie spirituele dinge kom op uit die hart van ‘n honger mens – selfs hulle wat in die geselskap van die grotes allerhande “groot” dinge kan beleef. Hulle weet te goed dat die groot dinge maar gewoon is. Dit is die ongewone dinge wat ‘n mens se lewe ryk maak.

Geloof vind sy vreugde in die ongewone, in daardie tye van stilte, gelaai met verlange na God.

Deur Pieter G R de Villiers Sunday, October 02, 2011 http://pietergrdevilliers.blogspot.com/